Pismo jest systemem znaków pozwalających na utrwalenie myśli w konkretnym języku. Pojawiło się stosunkowo późno - około 5-6 tysięcy lat temu, istniały również społeczeństwa dość wysoko rozwinięte, które nie posiadały pisma.

czytaj dalej »

Alfabetyczne pismo łacińskie jest pochodzenia greckiego. Około VII wieku p.n.e. Latynowie, za pośrednictwem Etrusków, przejęli alfabet grecki i przystosowali go do swego języka. Klasyczny alfabet łaciński składał się z 21 liter, natomiast - nie istniejące w alfabecie etruskim - litery B, D, O, X zostały przejęte bezpośrednio z greckiego.

Najczęściej używanymi fontami na platformach systemowych są fonty wektorowe reprezentujące kształty poszczególnych znaków w postaci ich obrysów. Obrys, tzw. krzywe Béziera, składa się z szeregu punktów, tak złożone są m.in. fonty TrueType, Type 1, OpenType.

Krój pisma stanowi jeden z podstawowych parametrów każdej litery, określa charakterystyczny wygląd i unikalność każdej rodziny fontów, decydując o wyglądzie, ich pochylenia, pogrubienia, rozciągnięcia, itp. Istnieje wiele tysięcy krojów pisma, jednak większość z nich można zaszeregować do kilku podstawowych grup.

W przemyśle drukarskim istnieje pewna odrębność metod mierzenia, określa ją typograficzny system miar. Do czasu określenia standardów nie było matematycznych zależności pomiędzy różnymi rodzajami opisu pisma. Dlatego nie było możliwe mieszanie różnych nieregularnych opisów.

Krój pisma określa wygląd i charakterystykę każdej rodziny fontów, niezależnie od wielkości znaku, pogrubienia, pochylenia. To specyficzny wzór zestawu znaków o jednorodnych cechach graficznych - kształcie i układzie kresek tworzących znak, stylu, proporcji, układzie szeryfów, lub ich braku, itp.