Sitodruk

Formę drukową w sitodruku stanowi rama z rozpiętą siatką zawierającą obszary zasłonięte - niedrukujące oraz odsłonięte - drukujące. Za pomocą rakla farba nałożona na powierzchnię formy zostaje przeciskana przez oczka sita na podłoże drukowe. Farba przedostaje się z oczek na podłoże w wyniku oderwania od niego siatki.

Konstrukcję sitodrukowych urządzeń może stanowić zarówno prosta otwierana rama z sitem, pod które podkłada się podłoże drukowe, jak i z przesuwającym się podłożem czy wirującym sitem lub wieloma sitami. Rama z sitem może znajdować się w niewielkiej odległości od podłoża - sitodruk bezkontaktowy, gdzie rakiel ugina siatkę, która dotykając podłoża przenosi farbę , lub lub dotykać do niego całą swoją powierzchnią – sitodruk kontaktowy, gdzie siatka jest silnie napięta, tak że przyłożona do podłoża drukuje całą powierzchnią.

W sitodruku zastosowanie znajdują farby maziste o małej lepkości, aby nie przechodziły bez udziału rakla oraz nie pozostawały w oczkach siatki, ich konsystencja może być inna w zależności od oczekiwanych rezultatów na odbitce.

Risografia jest nową formą sitodruku polegającą na zastosowaniu do nadawania farby siły odśrodkowej zamiast rakla. Matryca, na którą przeniesiony jest obraz naciągana jest automatycznie na cylinder drukujący. Farba przedostaje się przez otworki wyperforowane w folii matrycowej na papier.

Występują trzy konstrukcje maszyn drukujących sitodrukowych: rotacyjne, w których sito jest naciągnięte na cylindryczną ramę, płaskie z sitem przykładanym do cylindrycznej powierzchni i dociskowe z płaskim podłożem i siatką. Na szybkość druku wpływają różne stopnie automatyzacji maszyn sitodrukowych, wśród których konstrukcję najprostszą stanowi ręczny sposób podawania podłoża pozwalający wykonać 150 - 200 odbitek na godzinę, półautomatyczny, lub w pełni zautomatyzowany z płaską ramą i cylindrem (do 3000 odbitek na godzinę).