Mnisi buddyjscy pierwsi wpadli na pomysł odbijania znaków pisarskich i symboli stemplami. Tak powstała słynna Diamentowa sutra w 2. poł. IX w. Począwszy od XI wieku coraz większe uznanie dalekowschodnich drukarzy zdobywała technika ręcznego drukowania za pomocą pojedynczych stempli wykonywanych z metalu, które można uznać za prototypy dzisiejszych czcionek.

Ze względu na budowę formy drukarskiej techniki druku podzielone są na druk wklęsły, płaski i wypukły. Każda forma drukowa posiada elementy drukujące i elementy niedrukujące. W drukowaniu płaskim elementy drukujące z farbą znajdują się na jednym poziomie z niedrukującą powierzchnią formy, wypukłym natomiast farba przenosi się z elementów drukujących wystających ponad poziom formy, w drukowaniu wklęsłym elementy drukujące z farbą znajdują się poniżej poziomu formy.

We fleksografii obszary drukujące położone są wyżej na formie niż obszary niedrukujące, jest to wypukła technika druku, w której znajdują zastosowanie formy fotopolimerowe, gumowe lub z tworzywa sztucznego, które w obu wersjach mogą być wytwarzane w systemach CtP lub techniką konwencjonalną.

Znaczenie typografii jako najstarszej techniki drukowania znacznie zmalało na rzecz offsetu, obecnie jednak występuje w licznych odmianach w postaci maszyn różnych konstrukcji, ich wykorzystanie w ogólnoświatowej produkcji wyrobów nie jest jednak wielkie. Maszyny typograficzne są urządzeniami arkuszowymi. Formaty maszyn są od 380×530 mm do 1320×1840 mm.

W rotograwiurze formy drukowe, mające najczęściej postać miedziowanego cylindra, posiadają obszary drukujące umieszczone poniżej obszarów niedrukujących - jest to więc wklęsła technika druku, zaliczana do metod druku bezpośredniego.

Światłodruk jest bezrastrową techniką płaskiego druku bezpośredniego, gdzie formy drukujące stanowią szklane płyty pokryte żelatyną uczuloną dwuchromianem potasowym lub amonowym.

Formę drukową w sitodruku stanowi rama z rozpiętą siatką zawierającą obszary zasłonięte - niedrukujące oraz odsłonięte - drukujące. Za pomocą rakla farba nałożona na powierzchnię formy zostaje przeciskana przez oczka sita na podłoże drukowe. Farba przedostaje się z oczek na podłoże w wyniku oderwania od niego siatki.